| Bart
Bijvelds (18 jaar)
 Enkele
maanden geleden kreeg ik een verzoek van René Steinmann om medewerking
te verlenen om een DVD te maken over mensen met een niet aangeboren
hersenletsel.
In eerste instantie had ik daar weinig zin in omdat ik dat het liefst
achter me laat wat gebeurd is. Maar na overleg met mijn ouders heb ik
toch besloten om mee te werken aan de DVD.
Ik zag toen ook pas de noodzaak in om het voor andere mensen duidelijk
te maken wat het allemaal inhoudt. Ik weet als geen ander hoe belangrijk
het is om veel en duidelijke informatie te krijgen.
Kennismaking
met Jolande Prudon:
Het was een nazomeravond in September toen Jolande langs kwam voor een
kennismaking.
We hebben het de hele avond voornamelijk over mij gehad. Hoe het begonnen
is en hoe mijn ziekte verlopen is. Het was best moeilijk om het weer
allemaal naar boven te halen.
Ik heb het er altijd moeilijk mee als ik er weer aan denk wat er allemaal
gebeurd is met mij in de jaren dat ik ziek was.
Daarnaast hebben ze nog aan mijn broer gevraagd hoe hij het ervaren
heeft en natuurlijk ook aan mijn ouders hoe die het ervaren hebben.
Na een paar weken liet Jolande weten dat ik uitgekozen was voor de DVD
opnames.
Omdat voetbal mijn grote passie was en nog steeds is hebben we er voor
gekozen om opnames te maken van mijn trainerschap bij de jeugdelftallen.
De
opnames:
Het was rond 12 uur toen ik gewoon naar het voetbalveld ging zoals ik
dat elke zaterdag- middag doe. Toen rond kwart voor 1 begon de wedstrijd
van mijn team. En al gauw kwamen mensen van HR Media. Nadat ze even
de kinderen uit mijn team duidelijk gemaakt hadden dat ze niet moesten
schrikken van een cameraploeg langs de zijlijn, klonk het fluitsignaal.
Ik moest gewoon mezelf blijven maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan
met een camera boven op je neus. Na de wedstrijd ben ik naar huis gegaan,
daar had mijn moeder voor een lunch gezorgd voor ons.
 Het
interview:
Ik vond het best wel spannend zo’n interview want wat zouden ze
allemaal willen weten?
En wat zouden allemaal vragen aan mij?
Het interview was wel moeilijk en soms emotioneel want je haalt toch
weer heel veel op.
Maar over het algemeen ging het goed.
De
toekomst is nog moeilijk voor mezelf, ik weet nog niet zo goed welke
richting ik in kan.
Ik zou zelf graag in de horeca of in de bakkerij werken maar omdat mijn
hand niet zo goed functioneert, is dat best lastig. Dus ik ben nog aan
het oriënteren wat bij mij het best past.
Ik ga van de zomer met mijn vriendengroep naar Spanje op vakantie wat
ook wel spannend zal zijn hoe het gaat en of ik het allemaal goed vol
kan houden. Maar ik heb voor mezelf besloten dat ik gewoon ga en ik
vertrouw mijn vrienden en mezelf er wel op dat het wel goed komt.
|
