"Hersenletsel en dan.." is een productie van HRmedia
uitgeverij | productie in Nijmegen.
Eerder produceerden wij o.a. voor Teleac de tv-programma's:
- Diabetes
- Ziek, Zwak en Misselijk
- Ze zeggen dat ik zo veranderd ben
- Zorgen voor je ouders
En
in samenwerking met Teleac hebben wij de DVD geproduceerd: Zorgen
voor een ander.
"Hersenletsel
en dan.." is een vervolg op de tv-serie "Ze zeggen dat ik
zo veranderd ben" uit 1999. In deze tv-serie waren Tom Gerichhausen
en Caressa Philippo ook te zien (zeven jaar jonger).
De
makers
Harold
Borger
Regie | Samenstelling
Jolande Prudon
Research | Redactie | Projectleider
David Hiemstra
Producent
Camera:
Stefano Bertacchini | Michel Langenberg
Geluid: Erik Mosterd | Boy van Hattum
Grafische vormgeving: Cynthia Spence
Jolande
Prudon | Projectleider
Hersenletsel
en dan………… is een vervolg op de Tv-serie Ze
zeggen dat ik zo veranderd ben die HRmedia een aantal jaren geleden
maakte voor Teleac.
De serie is een aantal keren herhaald maar er bleef vraag naar informatie
over
niet-aangeboren hersenletsel. In samenspraak met Hersenstichting Nederland
en het Nederlands Centrum Hersenletsel werd het idee uitgewerkt om
een DVD met een aantal mooie portretten van jongeren met NAH te produceren.
Uit onderzoek van het NIZW-zorg was namelijk gebleken dat juist jongeren,
die een plaats in de maatschappij moeten verwerven, hier grote problemen
bij ondervinden.
Het
plan werd snel enthousiast opgepakt door een aantal fondsen dat zich
bereid toonde de productie mogelijk te maken. Uiteindelijk konden
we dankzij toezeggingen van de Hersenstichting Nederland, Nederlands
Centrum Hersenletsel, Stichting Kinderpostzegels Nederland, Nederlandse
Stichting van het Gehandicapte Kind en het VSB fonds aan de slag.
Waanzinnig
moeilijk was het niet om goede kandidaten te vinden voor deze productie.
Bijna iedereen die ik belde wilde erg graag aan dit project meewerken
om te zorgen dat er meer kennis over de gevolgen van NAH en meer begrip
zou komen voor deze groep mensen.
Tijdens de researchfase heb ik meer dan tien jongeren en hun ouders
gesproken en allemaal waren het bijzondere en indrukwekkende gesprekken.
Ik werd bij alle gezinnen bijzonder hartelijk onthaald en de openhartige
wijze van vertellen was opvallend en ontwapenend. In zeer korte tijd
werd ik deelgenoot gemaakt van alle verdriet, zoektochten maar ook
de oplossingen. Zienderogen groeide tijdens al deze gesprekken het
begrip voor de moeilijke situaties waarin zij allemaal terecht waren
gekomen. De worsteling van zowel de jongeren als de ouders en andere
familieleden werd me duidelijk en dit alles maakte me gaandeweg enthousiaster
en meer gedreven om ook anderen te laten weten: dit is hen gebeurd,
het was zwaar, loodzwaar maar ze hebben toch een weg gevonden. Dat
vond ik vooral heel mooi, bijna alle jongeren wisten een nieuwe weg
te vinden. Het was vaak geen makkelijke weg maar ze blijven hoopvol.
Vier
kandidaten werden geselecteerd, Tom, Caressa, Bart en Denise . Alle
vier bijzondere jonge mensen die samen met de andere gezinsleden enthousiast
meewerkten.
Tom
was vanaf het begin af aan niet te stuiten, zijn enthousiasme werkte
erg stimulerend. Hij greep alle mogelijkheden om een bijdrage te leveren
met ‘vier’ handen aan. Ook de illustratie voor de hoes
werd met veel gedrevenheid gemaakt, Tom kan niet anders.” Ik
kom op de hoes!!” Zei hij vol trots.
Caressa
had aanvankelijk haar twijfels of ze mee wilde werken, ze wilde niet
dat haar collega’s van haar letsel zouden horen. Uiteindelijk
vertelde ze het wel en bleek er een wereld van begrip voor haar open
te gaan. Tijdens de gesprekken over haar dromen van een rijbewijs
en een baan in de zorg fonkelden de ogen van Caressa en zag ik haar
blijmoedig. De laatste berichten zijn hoopgevend: ze wordt vaste invalkracht.
Die baan is bereikbaar geworden!
Bart
werd geleidelijk aan aangestoken door het enthousiasme van zijn moeder
om een bijdrage te leveren aan de film. Achter deze schuchtere jongen
schuilt een lief mens met ondeugende trekjes. Met veel plezier vertelde
hij dat er ook wel eens schoenen uit de taxiruit werden gesmeten als
teken van verzet. Het was een moeilijke tijd maar er was dus ook ondeugd,
zijn pretogen spreken boekdelen.
Denise
zei direct volmondig ja! Gesteund door alles wat ze geleerd had op
de Intensieve Neurorevalidatie wilde ze graag haar bijdrage leveren.
Haar heb ik leren kennen als een zelfstandige jonge vrouw die krabbelend
overeind is gekomen. Haar jeugd is voor een deel aan haar voorbij
gegaan en dat gemis is voelbaar.
Wekenlang
ben je bezig met de voorbereidingen van de interviews en het uiteindelijke
filmen. Je bent zo gefocust op deze mensen dat hun verhaal steeds
meer tot leven komt. Je leert de mensen steeds beter kennen ook al
heb je ze slechts tweemaal ontmoet. Ik ben erg blij dát ik
ze heb ontmoet en heb veel van ze geleerd. Met veel plezier kijk ik
terug op de productie van deze DVD.
Ik
wil niet alleen de vier hoofdrolspelers en hun familieleden hartelijk
bedanken maar ook de andere families die hebben bijgedragen aan mijn
inzicht in de materie. Daarnaast gaat mijn dank uit naar de leden
van de werkgroep die, gedurende de productie dankzij hun constructieve
opmerkingen, hebben bijgedragen aan Hersenletsel en dan……
J.P.
Harold
Borger | Regisseur
"Tijdens
de opnames van deze productie heb ik vier jongeren ontmoet waar ik
veel bewondering voor heb gekregen.
De
ontmoeting met Tom was een ontmoeting met een jongen
vol energie om mensen zijn verhaal te vertellen en zo de NAH onder
de aandacht brengt. Soms zag ik iets ondeugends in zijn ogen tijdens
de opnames, maar absoluut met een hart van goud.
Zoals
over alle deelnemers was ik ook geïnformeerd over Caressa.
Ik verwachtte een jonge meid die nog behoorlijk aan het zoeken is
naar een weg. Maar het verraste me toen ik haar in het verzorgingstehuis
aan het werk zag. Het plezier waarmee ze werkte en de vreugde die
ze uitstraalde. En ergens heel diep een gevoel voor humor.
Met
Bart over voetbal praten ging niet makkelijk. Op
het voetbalveld jonge voetballers coachend liet mij zien dat voetballen
voor Bart heel serieus is. Zijn verdriet wordt dan een beetje voelbaar.
Begin met Bart over zijn vrienden, dan is er ineens een jongen met
bewonderenswaardige sociale vaardigheden en een groot hart.
Denise
ontmoette ik, trots in haar eigen appartement omringd door cavia's.
Een intelligent jonge vrouw die geen genoegen neemt met wat ze heeft.
Ze wil weten wat het is en waarom en hoe zij het verder moet invullen
in haar leven. Haar verhaal over de perikelen vlak na het ongeluk
waren donker, maar ik heb mogen zien dat er heel veel licht in haar
leven is gekomen.
Even
zoveel bewondering voor de mensen om hen heen; voor Harry en Monique
(ouders Tom), Robin (broer Tom), Marijke (moeder Caressa), Mari en
Nelly (ouders Bart), Roel (broer Bart) en Ilona (moeder Denise).
Tot
slot wil ik jullie allemaal hartelijk bedanken voor jullie gastvrijheid
en openhartigheid. Maar vooral het steentje dat jullie hebben bijgedragen
in het meer bekend en herkenbaar maken van NAH."
H.B.
